از خانه بیرون آمدم. چون حضرت امیر٧ بر حالت مقداد مطّلع گردید قطرات عبرات از دیده های حق بینش فرو بارید و آنقدر گریست که محاسن مبارکش تر شد. و فرمود: که سوگند یاد می کنم به آن خداودی که تو به او قسم یاد نمودی که من نیز برای این کار از خانه بیرون آمدم. و یک دینار به رسم قرض بدست آوردم امّا تو را بر خود مقدم می کنم. این را فرمود و آن یک دینار را به مقداد ارزانی داشت و از شرم به خانه نرفت و از آنجا روانه مسجد شد و نماز ظهر و عصر و مغرب را با رسول خدا٦ ادا نمود و چون جناب ختمی مآب٦ از نماز مغرب فارغ شد چون مأمور شده بود که در آن شب در خانه علیّ بن ابیطالب٧ افطار نماید. با وجود آنکه به وحی الهی دانسته بود آنچه در آن روز بر که حضرت گذشته بود بپای خواست و علی مرتضی٧ در صف اوّل نشسته بود حضرت در وقتی که از پیش او می گذشت به پای عرش پیمای خود اشاره کرد به آن که برخیز. شاه ولایت٧ دفعتا از جای خود برخواست و از عقب آن بزرگوار روان شد و در بیرون مسجد به آن حضرت رسید سلام کرد. جناب ختمی مآب٦ جواب سلام او را داد و فرمود: یا علیّ٧ آیا طعامی داری که ما امشب تناول کنیم؟

امیر المومنین رنگ برنگ شد و به الوان مختلفه برآمده و از شرم به سکوت گذرانید و جوابی نگفت.

جناب پیغمبر٦ حیدر صفدر٧ را ساکت دید و فرمود: ای ابوالحسن چرا جواب نمی گویی یا بگو نه تا برگردم یا بگو آری تا بیایم!

حضرت امیر٧ گفت یا رسول الله٦ ازشرم و خجالت جواب نمی توانم گفت بیایید تا برویم.

پس جناب ختمی مآب٦ دست شاه ولایت٧ را گرفت و با یکدیگر آمدند تا