فاطمه زهرا٣ را به مجلس عروسی ما فرستی تا رسم خویشاوندی بجای آورد، و مجلس ما را به قدوم بهجت لزوم خود مشرّف و مزیّن گرداند، و محفل ما را به حضور موفورالسرور خویش زیب و زینتی ارزانی فرماید. حضرت رسول٦ ملتمس ایشان را به درجه قبول موصول ساخت، و آن جماعت را مقضی المرام با بشاشت تمام روانه ساخته و خود بنفس نفیس روانه حجره طاهره فرزند بیقرینه خود گردید.

و چون آن معصومه٣ را ملاقات نمود فرمود: ای فرزند پسندیده و ای آرام دل غم دیده ما مأموریم که با کافه خَلق رفق و خُلق ورزیم، و جفا و آزار دشمنان را تحمّل کنیم ؛ و زهر نفاق ایشان را به شَكر شُكر مدارا و مقابل سازیم.

بیت

جنگ باید دید و پندارید صلح زهر باید خورد و پندارید قند

ای نور دیده جماعت قریش عروسی در پیش دارند و جمعی از بزرگان ایشان از من استدعا نمودند که تو را به مجلس ایشان فرستم، و از کثرت الحاح و بسیاری سماجت آن جماعت من قرار دادم که تو را به خانه ایشان فرستم، تو مصلحت خود را در آن می بینی، که به مجلس این طایفه قدم رنجه فرمایی، و دل این گروه انبوه را به دست آوری یا نه؟

زهره زهرا٣ و فریادرس روز جزا چون این سخنان را از خاتم انبیاء٦ شنیدند سر مبارک را به زیر افکند، و در بحر فکر و اندیشه غوطه ور گشته و بعد از زمانی سر برآورده و عرض کرد: که ای حبیب حضرت عزّت و ای شفیع عاصیان امت.

غزل

مرا تو جان عزيزى، و شاه محترمى به هر چه حُکم کنی بر وجود من حَکمی