وارد شده است که چون شب زفاف آن دو گوهر دریای عزت و شرف رسید خواتین معظّمه در مهمّات آن معصومه کمر خدمت در میان بسته و زهره زهرا را به آنچه لازمه عروسان است بیاراستند وقتی که اراده داشتند که او را از خانه بیرون آورده و به خانه داماد برند فاطمه٣ خیال کرد که به غیر از این پیرهنی که پوشیده دیگر پیرهنی ندارد که در خانه داماد در وقت احتیاج عوض کند هیچ بهتر از آن نیست که پیراهن کهنه که در خانه پدر در بر می کردم به عنوان خفیه با خود ببرم. خلاصه پیراهن مندرس رقعه بر رقعه دوخته را زیر بغل گرفت و از حجره طاهره بیرون خرامید و به امر جناب پیغمبر٦ آن بر گزیده خداوند اکبر را بر ناقه یادُلدل یا استر مراکب خاصه آن سرور سوار کردند و مهار آن مرکب را سلمان به دوش گرفت و جناب ختمی مآب٦ پیشاپیش و جبرئیل در جانب راست و میکائیل در طرف چپ و هفتاد هزار ملک در عقب سر و حوریان بهشتی مانند کواکب در اطراف و جوانب خورشید فلک عصمت و طهارت احاطه نموده و هر یک به خدمتی سرافراز و هر کدام به نوع ملازمتی ممتاز، یکی مِروَحه «بادبزن» جنبان و دیگری عطر و بوی خوش به دماغ حاضران رساندن دیگری (تبارک الله احسن الخالقین) گویان و دیگری به کلمه طیّبه الله اکبر رطب اللسان و زنان قریش سیّما دختران عبدالمطّلب در پیرامون فاطمه٣ درآمده و گرداگرد او را فرو گرفته و به این اکرام و اعزاز عروس بی جهاز را به خانه داماد می بردند.

اتفاقاً در عرض راه برخورد به شخص کور برهنه بر روی خاک مذلّت افتاده که زبان اوحال به این مقال گویا بود که ای امّتان احمد مختار و ای دوستان اهل بیت اطهار: بدنم از تابش آفتاب سوخته و جگرم از آتش التهاب بی پوششی برشته گشته، جامه ندارم