معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٥٢ - ٦- نوع دلالت معجزه

٦- نوع دلالت معجزه

معجزات گواه و نشانه‌ای بر راستی رسولان خدا است. خداوند متعال برای تأیید پیامبرانش معجزه را به آن‌ها می‌دهد تا حجتی در مقابل قوم مخالف آن‌ها باشد و چون اتمام‌حجت و حتمی شدن عذاب جز با اظهار معجزه نیست، پس اظهار معجزه برای اتمام تبلیغ واجب است و انبیا درخواست خارق عادتی جز در تبیین رسالت خویش از خداوند نداشتند مگر آن‌که ضرورتی چون طلب باران پیش آید.[١]بنابراین هر زمان که رسول با استناد به معجزه ادعای نبوت کند، تصدیق رسالت او لازم است. لازمه این مطلب، اعتقاد به علو فطرت ایشان و صادق بودن در قول، تبلیغ و عصمتشان است.[٢]

رشید رضا بعد از نقل اختلاف علماء کلام در و جه دلالت معجزه بر نبوت صاحب آن می‌نویسد که برخی دلالت معجزه بر نبوت صاحب آن را عقلی و بیشتر وضعی می‌دانند. مقصود از دلالت وضعی این است که تأیید خداوند و دادن معجزه به آن‌ها مانند این است که خداوند به مخلوقش فرموده «صدق عبدی فیما یبلغه عنی» بنده مرا در آنچه می‌گوید تصدیق کن». بدیهی است که مؤمنان در نفس خود به رسالت انبیا (ع) اعتقاد ضروری می‌یابند. به این بیان که ظهور حادثه خارق‌العاده، آنچه غیر خدا قادر بر آن نیست، پس از ادعای نبوت پیامبران و

[١] - محمد رشید رضا، ج ۱۱، ص ۲۲۷.

[٢] - محمد عبده، رساله التوحید، ص ۶۵.