معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٢٢٩ - الف- مسخ متخلفان بنی اسرائیل به میمون

چهار) آیه در مسخ ظاهری تصریح ندارد و فقط روایات مؤید این مطلب هستند. اگر روایات را صحیح بگیریم، آیه نمی‌تواند موجب پند و عبرت افراد سرکش و طغیانگر واقع گردد چراکه آن‌ها مشاهده می‌کنند که خدا افراد طغیانگر و نافرمان را به‌طوری‌که از نوع انسانی خارج شوند، مسخ نمی‌کند. در تفسیر آیه، حدیث مرفوع و منسوب به پیامبر اکرم که در آن تصریح به مسخ صوری شده باشد، یافت نمی‌شود.

پنج) مسخ حقیقی از سنت‌های آفرینش نیست، بلکه عبرت بزرگ‌تر این است که بدانند و بفهمند که ازجمله سنت‌های خداوند در پیشینیان این بوده که هرگاه کسی از امر خدا سرپیچی کند و از مقام و مرتبه انسانی سقوط کند ملحق به‌ حیوانات می‌گردد. سنت خداوند یکی است و در این عصر نیز همانند قرون گذشته این عقوبت و کیفر را مایه عذابشان قرارداد تا عبرت گیرند. نظر مجاهد با عبرت سازگار و برای برانگیختن اندیشه سزاوارتر است.

شش) سخن گفتن از مسخ، تحول و دگرگونی مردمان به میمون و خوک تنها برای ترساندن و ترغیب است. یعنی با نمودار گشتن خوی و خصلت حیوانی، ایشان تحقیرشده و از میان انسان‌ها رانده شدند. نافرمانی آشکارشان از دستورات سبب شد تا با بی‌شرمی و بدون خجالت بر ارتکاب گناهان و کارهای زشت جرأت پیدا کردند تا آنجایی که مورد تحقیر بزرگان قرارگرفته و از معاشرت و تعامل با ایشان محروم شدند.[١]

شيخ احمد مصطفى مراغى از شاگردان مکتب تفسیری عبده مسخ معنوی را جایز دانسته و به نقل سخن عبده و دلیل وی در مسخ معنوی می‌پردازد.[٢]

[١] - محمد رشید رضا، المنار، ج ۱، ص ۳۴۴-۳۴۳.

[٢] -احمد مصطفی المراغی، تفسیر المراغی، بیروت: دارالفکر، ۱۳۷۱، ج ۱، ص ۱۳۹-۱۴۰.