معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ١١٧ - ٦- رابطه معجزه و تغییر ناپذیری سنت های الهی
ندارد. عقل و شرع، وقوع چیزی در خلقت برخلاف نظام تقدیر و سنتها را نمیپذیرند مگر با برهان قطعی غیرقابل تأویل[١] که عقل و حس در اثبات و تشخیص آن مشترک بوده و وقوع آن بر اساس حکمت باشد. این حکمتها مثل سایر حکمتهای امور خلقت بر ما پوشیده است.[٢]
عبده در تبیین جایگاه معجزات در مسیحیت مینویسد اصل اولی که دین مسیحیت بر آن قائم شده، خوارق عادت هستند. در انجیل تنها خوارق، دلیل صدق حضرت مسیح (ع) و صحت دین برای نبی بعد از ایشان برشمرده شده است؛ درحالیکه امر خارقالعاده حادثهای است که مخالف شرایع هستی و نوامیس آن باشد. در انجیل برای مؤمن، داشتن حداقلی از ایمان برای ایجاد حادثه خارقالعاده کافی شمردهشده است. پس هر مطلب علمی که منجر شود به اینکه برای جهان هستی قوانین ثابتی و برای علل و شرایط احکامی است، در تنافی با این اصل است.[٣]
برای نظریه تنافی اعجاز با سنتهای الهی دلایلی ذکرشده است؛ مانند اینکه خداوند نظام آفرینش را برابر نظم و قاعده مشخصی قرار داده، مشیت الهی بر این تعلقگرفته که هر مسببی، سببی و هر معلولی علتی داشته باشد و هر رخدادی از مجرای معمول خود انجام گیرد. آیات
[١]-[٣٣٨] ر.ک. همو، الوحی المحمدی، ص ۲۴۱.
[٢]-[٣٣٩] همو، المنار، ج ۱۱، ص ۲۴۱.
[٣] - محمد عبده، الاسلام و النصرانیه مع العلم و المدنیه، چاپ سوم، دار الحداثه، ۱۹۸۸م، ص ۲۹-۳۱.