معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٢٠٢ - د- رد معجزات حضرت عیسی(ع)

هفت) مقتضای مذهب صوفیه آن است که غلبه جنبه روحانیت حضرت عیسی (ع) بر جسمانیت وی بیشتر از سایر روحانیان بود؛ زیرا مادرشان باروحی حامله شد که به‌صورت بشر متمثل شده بود. هنگامی‌که در گِل تری از روح خودش می‌دمید آن گل حیات می‌گرفت و حرکت می‌کرد. همچنین هنگامی‌که با روحانیت خودش به جسمی که روح از آن مفارقت کرده، توجه می‌نمود اتصال روح به بدن برای مدتی ممکن می‌شد اما روحانیت بشری به درجه احیای مردگان پوسیده نمی‌رسد. آنچه نصارا از احیای مردگان توسط حضرت عیسی (ع) نقل می‌کنند مؤید این مطلب است؛ زیرا آن‌ها می‌گویند او دختری را قبل از دفن و فردی را قبل از پوسیدگی جسدش زنده کرده و هیچ‌گاه از زنده کردن مرده پوسیده سخنی گفته نشده ‌است؛ اما شفا دادن بیمار به‌واسطه جنبه روحانیت حضرت، به‌ویژه اگر با اعتقاد مریض همراه باشد، شبیه به موارد متعارف و رایج است. خبر دادن حضرت از برخی موارد غیبی نیز مانند خبر دادن دیگر انبیا (ع) و غیرانبیا است.[١]

نقد و بررسی

اول) از سخنان رشید رضا استنباط می‌شود در نظر وی شفا دادن و اخبار حضرت عیسی (ع) از غیب، جنبه اعجاز و غیرمتعارف ندارد، بلکه این قبیل کارها را انبیا (ع)، اولیا و صالحان دیگر نیز انجام می‌دادند.

دوم) عبده و رشید رضا در نفی وقوع معجزه به آیات قرآن و سنت نبوی استناد نکرده‌اند، بلکه به نقل نشدن این قصه در بعض اناجیل استناد کرده‌اند. این دو برای دیگر اناجیل که در

[١] - محمد رشید رضا، المنار، ج ۳، ص ۳۱۲؛ مسعود تاج¬آبادی، المنار درآینه المیزان، ص ٢١١.