معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٢٠١ - د- رد معجزات حضرت عیسی(ع)
زنده شدن مردهای که زیرخاک قرارگرفته است را نقل نکردهاند.[١]روایتی از معصوم (پیامبر) درباره وقوع حادثه بهصورت معجزه نداریم.
چهار) سنت الهی آن است که وقتی از پیامبری معجزه خواسته شود و ایمان مخاطبان متوقف بر معجزه باشد، خداوند معجزات خود را در دستان انبیا (ع) ظاهر میسازد.[٢]
پنج) در آیه ۱۱۰ مائده آمده است که یاد کن نعمت مرا زمانی که قطعهای از گل را به شکل پرنده درآوردی و در آن دمیدی و به اذن و اراده الهی یا به تسهیل و تکوین الهی پرنده گردید. نفخ از تو و پرنده شدن از خدا است. بعید نیست اگر یهود یکبار این معجزه را از حضرت دیده باشند، آن را سحر شمرده و از ترس گرویدن یهود به مسیح، آن را کتمان کرده باشند. تکرار «باذنی» در آیه نشانگر آن است که این توانایی برای حضرت دائمی نبوده است، بلکه این معجزه مانند دیگر معجزات با اذن و تأیید الهی به وقوع پیوسته است. تعبیر به فعل مضارع از حادثه گذشته، بهمنظور تصویرسازی و تمثیل آن در ذهن است؛ بهگونهای که گویا در خارج حاضر است. این فعل برای افاده استمرار و یا وقوع در آخرت نیست.[٣] در سوره مائده اگر همه آن کارها متعلق نعمت باشد، پس نشاندهنده وقوع معجزات است مگر اینکه گفته شود صرف توانایی حضرت عیسی (ع) بر انجام این معجزات در صورت درخواست مردم و تحدی مخالفان به همانند آوری از بزرگترین و روشنترین نعمتهای الهی است اما ادعای یادشده خلاف ظاهر آیه است.[٤]
[١] - محمد رشید رضا، المنار، ج ۳، ص ۲۴۶ – ۲۴۷.
[٢] - همان.
[٣] -همان، ج ۷، ص ۲۴۵.
[٤] - همان، ج ۳، ص ۳۱۲؛ مسعود تاجآبادی، المنار درآینه المیزان، ص ٢١١.