آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٧٠ - دنبالهايست كه سود بزرگى دارد
با خردمند نسزد، ٢٠- النمل.
٤- در حكايت از هدهد فرموده «فرا گرفتم بر آنچه تو فرا ندارى- الآية- ٢٢- النمل.
٥- فرموده او «و پرندهها در رستهاند و هر كدام نماز و تسبيح خود را دانند: ٤١- النور» گفتند يعنى هر پرنده نماز و تسبيح خود را داند.
يكى گفته: نزد ابى جعفر باقر ٧ نشسته بودم و بمن گفت: ميدانى اين گنجشكها چه گويند؟ هنگام بر آمدن خورشيد و پس از آن؟ گفتم: نه، فرمود:
پروردگار خود را تسبيح گويند و خوراك روز خود را خواهند.
گويم: در كتابى ديدم كه سالى قحطى شد و بىباران و تابستان بسيار گرم شد و مردم براى استسقاء بيرون شدند و چون درمانده شدند من بكوهى رفتم و ديدم ماده آهوئى بر سر آبگاهى كه پيشتر آب داشت آمد و گويا آبگاه او بوده و چون رسيد و آبى در آن نديد و سخت تشنه بود ايستاد و سر بآسمان جنبانيد و ابرى آمد سراسر و باران بسيارى باريد.
و ياوران اين عقيده گفتند چون بدليل بيان كرديم كه اين جانوران به چارهجوئيهاى لطيف راه برند چه دور باورى دارد كه گفته شود اينها ميدانند پروردگار و سرپرست و آفريننده دارند، اين همه گفتار است در باره عقيده اين گروه و منكران خرد و معرفت آنها دليل آوردند كه اگر خرد داشتند بايد آثارش در آنها روشن باشد، زيرا خرد بىاثر بيهوده است و بحكيم نسزد و اثر خرد در آنها نباشد براى آنكه از كارهاى زشت خوددارى نكنند، و ميان زيان و سود خود جدائى نتوانند و بايد دانست كه خردمند نيستند.
و مىشود پاسخ داد كه دانش و معرفت را پايههاى بسيار است و بسا نفوس در ماهيت خود از هم جدا باشند و شايد هر نفسى ويژه درجهاى از خرد باشد و بخشى از معرفت، و اگر مقصود از عقل همه معارف آدمى باشد حق اينست كه