آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢ - اخبار باب

يعنى گوشش راز نهان را شنود و آن مناسبتر است با عبارت دنبالش كه حس قوى دارد، و گفتند منظور از آن نيروى واهمه او است كه در راه زندگى و تدبير آن بوسيله الهام استاد است و گفتند منظور از دو داس ملخ دو پاى او است كه مانند داس كج هستند.

و منظور از سجده معنى حقيقى آنست كه فرشته‌ها و مؤمنان در حال سختى و آسايش انجام دهند و كافران در حال ضرورت و يا بمعنى خضوع و خواريست در برابر عظمت و قدرت خدا و نياز باو از نظر امكان كه بارها گذشته، و چهره بخاك سائيدن در آسمانيها كنايه از نهايت زبونيست «و قد دعا كلّ طائر باسمه» گفتند مقصود از دعوت فرمان هستى است كه بهر نوعى داده و اين فرمان برميگردد به نيروى آفرينش چنانچه خدا فرموده: گفت: «براى آسمان و براى زمين بيائيد- تا آخر آيه. ١١- فصّلت» و بسا مقصود از اسم همان نشانه است زيرا هر نوع پرنده نشانى مخصوص بخود دارد كه در ديگرى نيست و مقصود اينست كه هر كدام را بنشانى آن كه در علم الهى و لوح محفوظ بوده آفريد، و برخى گفتند منظور نام هر جنسى است در زبان مردم چون خدا آن را پيش از وضع بشر در لوح محفوظ ثبت كرده بود و نامبرده را هم ثبت كرده بود، و چون خواست آنها را بيافريند بنام هر كدام را خواند و اجابت كردند ...

٢٠- در شهاب: رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله و سلم فرمود: اگر بهائم مرگ را چون آدميزاده ميفهميدند فربهى نميخورديد.

ضوء: در حديث هوشيارى بيشترى از آدميزاده خواسته و آگهى داده كه اگر بهائم خرد داشتند از آنها با انضباطتر بودند، چون با اينكه تكليف ندارند اگر مرگ را ميفهميدند نميخوردند و نمى‌نوشيدند و لاغر ميشدند و آدميزاده ميخورد و ميپوشد و ميداند كه فردا خواهد مرد، و سرزنش دارد كه از بهائم كمترند در اين عبرت پذيرى، اى خردمند از خواب غفلت بيدار شو كه با تو گفتند