رازى در تفسيرش گفته: اگر گويند: روشن كنيد وقتى را كه ايمان در آن سود ندارد. گوئيم آن وقت است كه فرشته‌هاى رحمت و عذاب را با چشم بيند زيرا آدمى در آن وادار است به ايمان و چاره ندارد و آن ايمان سود ندارد و جز آن نيست سود دهد با قدرت بر مخالفت تا آدمى در آن مختار باشد و چون نشانه‌هاى آخرت را بچشم بيند سودى ندارد.

غير ممنون (٨- فصلت) بى‌منت و نابريدنى و پيوسته.

شرع نهاد براتان در دين (١٣- الشورى) يعنى مقرر داشت بر آنان دين نوح و محمد و ديگر پيمبران، شرع‌گذار ميان آنان كه وجه مشتركى دارند كه از آن تفسير شده برپا داريد دين را كه گرويدن است بدان چه باورش بايد و فرمانبردن احكام خدا است و تفرقه نشويد در آن و اختلاف در اين اصل نكنيد ولى فروع شرائع اختلاف دارند كه فرمود: براى هر كدام شرع و برنامه‌اى مقرر داشتيم.

گرانست بر مشركان كه آنها را به يكتاپرستى ميخوانى و خدا ميكشاند به يكتاپرستى هر كه را خواهد و بدين حق و رهنمايد بدان بارشاد و توفيق هر كه بدان رو كند. بقول على بن ابراهيم آنها امامانند كه برگزيده و از امام صادق (ع) كه فرمان اقامه كنيد دين را متوجه بامام است. و جدائى نكنيد در آن در باره امامت امير المؤمنين و ولايت او و بزودى خبرى طولانى در تأويل اين آيه آيد.

در بستانهاى بهشتها (٢٢- الشورى) كه خوشتر و خرمتر بخشهاى آنست و هر چه خواهند در نزد پروردگارشان دارند و آن على ٧ كه بزرگ فضلى است از خدا.

و پذير است خدا دعاى مؤمنان را و بدهد پاداش طاعتشان را و آنان هم پذيرايند فرمان او را و در مجمع البيان (ج ٩ ص ٢٩) از ابن عباس در حديث طولانى كه‌