سيد رضى (ره) گفته: يعنى دوستى بر او فشار آرد و مصائب بر او ببارند و اين نشود جز با پرهيزكاران نيك و برگزيده‌هاى خوب و اين مانند گفته او است كه هر كه ما خاندان را دوست دارد بايد آماده فقر باشد، و بسا براى آن تفسير ديگر شده كه اينجا مناسب بيانش نيست.

تبيان (پس از شرح اعراب و لغت كلام رضى (رضي الله عنه) گويد):

لفظ روايت بنقل ابن اثير در نهايه روشنتر است: گفته در حديث على (ع) است: هر كه ما خانواده را دوست دارد بايد آماده كند براى فقر تن‌پوشى: يعنى بايد زهد ورزد در دنيا و صبر كند بر فقر و درد و تن‌پوش ازار است و رداء دوش. و بقولى جلباب و تن‌پوش فقر اينست كه سرا پايش را فقر بگيرد زيرا ثروت از احوال دنيا است ميان حب دنيا و حب اهل بيت جمع نشود. پايان.

ابن ابى الحديد گفته: (ج ٤ ص ٢٨٩ ط مصر) ثابت است كه پيغمبر ٦ فرمود: دوستت ندارد جز مؤمن و دشمنت ندارد جز منافق دو دل. و ثابت است كه پيغمبر ٦ فرموده: بلا بمؤمن شتابانتر است از آب بگوديها، و اين دو مقدمه را نتيجه‌اى راست اينست كه اگر كوهى او را دوست دارد از هم بپاشد. و شايد همين مقصود سيد رضى بوده از معنى ديگر كه اينجا جاى ذكرش نيست. پايان.

و در آن جاى تأمل است.

ابن ميثم (در شرح نهج البلاغه خود ص ٥٩٤) گفته: تن‌پوش مستعار است براى دل دادن به فقر و صبر بر آن براى اينكه پوشش فقرند براى كسى كه آماده آنها است و در بد خلقى و تنك دلى پديدار مى‌شود، و در سرگرانى كه بسا بكفر مى‌كشد چنانچه پوشيده شود با پتو، و چون دوستى درست آنان پيروى آنان را بايد و شيوه آنان را، و شيوه آنها فقر است، و ترك دنيا و صبر بر آن بايد هر دوستى بشيوه فقر باشد و آماده آن گردد و تن‌پوشى از دل دادن و صبر فراهم سازد.

ابن قتيبه اين معنا را با تعبير ديگر آورده، گفته: هر كه ما را دوست دارد بكم‌