اخلاق اسلامی (ترجمه جلد 15 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٥ - باب دوازدهم سختى گرفتارى مؤمن و علت آن و فضيلت بلا
نعمت و عذابى كه چنين باشند، اينست نعمت آن را بجوئيد (اينست عذاب از آن پرهيزيد).
٥٠- مجالس مفيد (ص ٢٢) بسندش از امام ٧ كه چون گناه بنده بسيار شد و وسيله جبران ندارد، خدايش باندوه دچار كند تا كفاره گناهش شود.
در تمحيص: از حكم مانندش آمده.
٥١- مجالس مفيد (ص ٣١) بسندش از احمد بن سليمان قمى كه شنيدم امام صادق ٧ ميفرمود براستى پيغمبرى بوده كه از گرسنگى مرده، راستى پيغمبرى دچار تشنگى شده تا از آن مرده، راستى پيغمبرى دچار برهنگى شده تا از لختى مرده، راستى پيغمبرى بوده كه از درد و بيماريها نابود شده، راستى پيغمبرى بوده كه نزد مردمش مىآمد و بكار آنها اندر ميشد، ميفرمود: خدا را فرمانبرند و آنها را به يگانهپرستى دعوت ميكرد، و خوابگاه شبى نداشت و نميگذاشتند سخن خود را پايان دهد و از او نميشنيدند تا او را ميكشتند، و همانا خدا تبارك و تعالى بندههايش را باندازه مقامى كه نزد او دارند گرفتار بلا ميكند.
٥٢- مجالس مفيد (ص ٦٣) بسندش از امام صادق ٧ كه خدا در مناجات به موسى بن عمران فرمود: اى موسى آفريدهاى نيافريدم دوستتر نزد خود از بنده مؤمنم و راستش او را گرفتار كنم بدان چه خير او است، من داناترم بدان چه صلاح بندهام باشد، بايد بر بلايم شكيبا و بر نعمتم شاكر باشد و بقضايم راضى، او را در صديقان نزد خود نويسم چون كار پسند مرا كند و فرمانم برد.
٥٣- روضة الواعظين (مضمون شماره ٥٠ را آورده و بدان افزوده) اگر آن را نمود چه بهتر و گر نه او را در گورش عذاب كند، تا برخورد باو خدا عز و جل در روز برخورد و چيزى گواه گناهى بر او نباشد.
٥٤- جامع الاخبار: امير مؤمنان ٧ فرمود: بيتابى نزد بلا فزونى بر محنت باشد.