بيان: يادآور او شود گناه او را و توبه را چون خدا فرموده (٣٠- الشورى) هر آسيبى بشما رسد بسزاى دست آور شما باشد، و پروردگارش توانا است بر دفع آن و زارى كند بدرگاه او و رفع او را خواهد و يادآور پستى دنيا شود كه بلا در آن فراوان است و بدان بيرغبت گردد و ياد آخرت كند و لذتهاى بى‌غم آن و دل بدان بندد و چيزى بمانند اندوه دل را به نسازد، و گفته‌اند دل بى‌اندوه چون ويرانه است.

١٥- كافى (ج ٢ ص ٢٥٤) بسندش از عبيد بن زراره كه شنيدم امام صادق ٧:

ميفرمود تا سه بار كه مؤمن نزد خدا برتر مقام را دارد، او را گرفتار بلا كند و جانش را از هر اندامش بكشد و آن بنده خدا را بر آن سپاس گويد.

بيان: بقولى برآوردن جان از تن او عضو بعضو بريدن هر عضو است تا جان از او برآيد، و بقولى يعنى ارزنده‌ترين اعضاء او را با بيمارى خوره ببرد و دور بودن آن نهان نيست و معنى يكم روشنتر است.

١٦- كافى (ج ٢ ص ٢٥٥) بسندش از امام صادق ٧ كه در بهشت مقامى است كه بنده بدان نرسد جز با بلاى تنش.

بيان: دلالت دارد كه ببرخى مقامهاى بهشت بسعى و عمل توان رسيد، و برخى گرو بلا ديدن تن است، و خدا منت نهد بهر كه دوستش دارد ببلاى تن او تا برسد بدان مقام.

١٧- كافى (ج ٢ ص ٢٥٥) بسندش از عبد اللَّه بن ابى يعفور كه شكوه كردم بامام صادق ٧ از دردها كه ميكشيدم- او پر بيمارى بود- در پاسخ بمن فرمود: اى عبد اللَّه اگر مؤمن ميدانست پاداش مصيبت را آرزو ميكرد با قيچى تيكه تيكه شود.

١٨- كافى بسندش از يونس بن رباط كه شنيدم امام صادق ٧ ميفرمود: