١١- كافى بسندش تا رسول خدا ٦ كه بلاى بزرگ پاداش بزرگ دارد، و چون خدا بنده‌اى را دوست دارد او را بلاى بزرگ دهد، و هر كه پسندد خدا او را پسندد، و هر كه خشمد نزد خدا خشم دارد.

در خصال (ج ١ ص ١٢) بسندش مانندش آمده.

در تمحيص از شحام مانندش آمده.

بيان: چون خدا بنده‌اى را دوست دارد و خواهد باو پاداش بزرگى رساند، و او را پسندد و اهل آتش داند بلاى بزرگى باو دهد از بيماريهاى تن و يا آشفتگى جان و دل و بنده اعم از محبوب است، زيرا بنده محبوب از قضاى خدا در خشم نشود، و بسا مقصود از دوستى پيشنهاد كار ثواب‌دار باشد خواه پسند او باشد يا نه، و هر كه پسندد خدا او را پسندد و هر كه خشمد خدا بر او خشمد.

١٢- كافى بسندش از امام باقر ٧ كه همانا مؤمن در دنيا بلا نبيند باندازه دينش يا بر حسب دينش.

بيان: ترديد از راويست و حسب هم بمعنى مقدار است و هر دو به يك معنى است و در مصباح گويد: اينكه گويند پاداش مرد بحسب كار او است يعنى باندازه كار او.

١٣- كافى (ج ٢ ص ٢٥٤) بسندش از امام ششم ٧ كه همانا بنده چون كفه ترازو است و هر چه ايمانش فزايد بلايش فزايد.

بيان: يعنى ايمان و بلاى مؤمن چون دو كفه ترازو باشند چنانچه وارد است:

نماز ترازو است هر كه خوب پردازد خوب دريافت كند، و بقولى خود مؤمن يك كفه ترازو است و كافر كفه ديگر و هر چه ايمان مؤمن فزايد در كفه كافر هم كه سبب بلاى او است فزايد خواه از آدمى باشد و خواه پرى كه بلا و آزارش بمؤمن باندازه‌