٣- ٨. وحى تسديد: چنانكه درآيه ٧٣ سوره انبيا آمده است: «و ايشان را پيشوايانى قرار داديم كه به امر ما هدايت مى‌كنند و به آنان انجام نيكى‌ها و برپايى نماز و پرداخت زكات را وحى كرديم.»[٢]

اين نوع از وحى كه متفاوت از وحى رسالى است، ويژه‌ى پيشوايان و هاديان معصوم جامعه است كه- به تعبير علامه‌ى طباطبايى- تاييد شده از ناحيه‌ى روح مقدس و پاك و با نيرويى ربانى استوار گشته‌اند كه آنان را به انجام نيكى‌ها و برپايى نماز و پرداخت زكات فرا مى‌خواند. (طباطبايى، ١٣٩٧ ق، ج ١٤، ص ٣٠٥)

٣- ٩. وحى رسالى: همان وحى مصطلح به معناى القاى معارف به پيامبران براى ابلاغ و هدايت بندگان است؛ مانند: «و اين‌چنين خداى غالب و حكيم به تو و كسانى قبل از تو، وحى مى‌كند.»[٣]

قسم اخير از وحى نيز داراى اقسامى است؛ و با توجه به آيه‌ى شريفه‌ى ٥١ سوره شورى‌[٤] به سه دسته تقسيم مى‌شود:

٣- ٩- ١. تكلم از وراى حجاب: مانند وحى در خواب، نظير وحى به ابراهيم عليه السلام براى ذبح فرزندش: «پس هنگامى كه با او به سعى (ميان صفا و مروه) رسيد، گفت: فرزندم! من بى‌گمان در خواب چنان مى‌بينم كه تو را حتما سر مى‌برم.»[٥]؛ يا وحى از وراى حجاب درخت، نظير وحى به موسى عليه السلام: «پس چون به آن (آتش) رسيد، از سمت مبارك‌ترين جاى آن وادى، در آن جايگاه مبارك، از آن درخت ندا آمد، اى موسى به راستى منم من، خدا، پروردگار جهانيان.»[٦]

[١] . إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا سَأُلْقِي( انفال/ ١٢)

[٢] . وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ( انبياء/ ٧٣)

[٣] . كَذلِكَ يُوحِي إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ( شورى/ ٣)

[٤] . وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ ما يَشاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ( شورى/ ٥١)

[٥] . فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ( صافات/ ١٠٢)

[٦] . فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى‌ إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ( قصص/ ٣٠)