خداوند انسان را اين‌گونه آفريد، ابزار آرامش را با او همراه كرد و اين به انسان آرامش مى‌دهد، عقل به انسان نگرانى و شرع به او آرامش مى‌دهد. دين آمده است تا نگرانى‌هايى را كه عقل براى انسان ايجاد مى‌كند، به آرامش تبدبل كند. عقل نسبت به آينده نگران است. دين نويد مى‌دهد كه نگران نباش، درست رفتار كن، آينده خوبى خواهى داشت. هر نوع نگرانى كه عقل براى انسان فراهم مى‌كند، پاسخ آن در دين هست.

مسآله رسالت انبياء از اول يك مسأله اساسى است كه توأم با هبوط آدم بر زمين مطرح شد وعلت اين بود كه انبياء بيايند انسان را از حالت اضطراب به حالت امن و از حالت ياٌس به حالت اميد سوق دهند؛ بنابراين، جامعه‌اى كه دين در آن حاكم است، جامعه سالمى است، احساس سعادت و بشاشت مى‌كند. امروز چرا جوان‌ها خودكشى مى‌كنند؟ در بيروت يك‌جايى جوان‌ها خودشان را از بالا در درياى مديترانه پرت مى‌كنند! چرا يك جوان ٢٠ ساله، ٢٥ ساله اين كار را مى‌كند؟ چون چيزى را كه بايد به او آرامش و نويد دهد، از دست داده است. احساس پوچى مى‌كند، احساس وحشت مى‌كند و بهترين راه حل را خودكشى مى‌داند. در همين قم در مسجد از من سؤال مى‌كنند كه چرا علما خودكشى را حرام كرده‌اند مگر ما در جامعه اسلامى زندگى نمى‌كنيم؟ يك سؤال‌هايى مى‌پرسند كه من حيرت مى‌كنم، مگر ما در يك جامعه دينى زندگى نمى‌كنيم؟ بنابراين، بزرگ‌ترين وظيفه انبياء و شرع، اين است كه انسان را از اين نگرانى‌ها نجات دهند. چنان‌كه آيه شريفه مى‌فرمايد: «هان اى كسانى كه ايمان آورديد، چون خدا و پيامبرش شما را براى چيزى فراخواندند كه به شما حيات مى‌بخشد، آنان را اجابت كنيد و بدانيد كه خدا بى‌گمان بين انسان و دلش حايل مى‌گردد و بى‌چون سوى او محشور خواهيد شد. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ‌ (انفال/ ٢٤) يعنى اگر مى‌خواهى احساس لذت كنى، اين زندگى خودش يك لذتى دارد، اگر آب خنك بنوشى، چه احساسى به شما دست مى‌دهد، اين لذت حيات است.

امروزه جامعه ما از زندگى احساس لذت نمى‌كند، يعنى زنده است، ولى از اين زنده بودن لذت نمى‌برد. قرآن مى‌فرمايد شما را دعوت مى‌كنيم به آن چيزى كه موجب مى‌شود احساس حيات كنيد، يعنى انسانى كه گردن به دين ننهاده، مرده است؛ لذت حيات را