«روزى ابن عبّاس به مجلس عمر بن خطّاب رفت و كعب الاحبار در آن جا بود. عمر گفت: اى كعب! آيا تورات را حفظ هستى؟ كعب گفت: بسيارى از آن را حفظ هستم. مردى از گوشه مجلس به عمر گفت: از او بپرس خداوند متعال قبل از اين كه عرش خويش را بيافريند كجا بود؟ و آبى كه عرش خود را برآن قرار داده از چه آفريده است؟ عمر گفت: اى كعب! آيا در اين باره چيزى مى‌دانى؟ كعب گفت: بله در تورات آمده است كه: خداوند تبارك و تعالى قديم است و قبل از آفرينش عرش بر روى صخره بيت المقدّس در هوا قرار داشت. هنگامى كه خواست عرش را بيافريند، آب دهان انداخت و از آن درياهاى خروشان و ژرف پديد آمد. در آن جا عرش خود را از قسمتى از صخره كه در زير او (خدا) بود، آفريد و آنچه باقى ماند، همان است كه در مسجد بيت المقدّس است.

ابن عبّاس مى‌گويد: على ابن ابى طالب (ع) كه در مجلس حاضر بود، از اين سخن برآشفت و برخاست و لباسهايش را تكان داد (و خواست خارج شود) امّا عمر او را سوگند داد تا به جاى خود برگردد و ايشان نيز برگشت. عمر گفت: اى فرورونده (در درياى علم) وارد اين بحث شو. شما در اين باره چه مى‌گوييد؟

پس على (ع) به كعب رو كرد و فرمود: هم كيشان تو (يهود) اشتباه كرده‌اند و كتاب خدا را تحريف نموده‌اند و راه دروغ بستن بر