سوّم: چون نشانه‌هاى كامل و كافى براى صدق مدّعى (حضرت موسى) وجود داشته، درخواست نشانه‌هاى بيشتر (ديدن خداوند) نادرست و خيره سرى به شمار مى‌رفت و سزاوار نكوهش و برخورد خشن بود.

ردّ اين پاسخ: اين مطلب درست است، امّا بر افرادى همچون فخر رازى پوشيده نيست كه برخورد خشن و صاعقه و مانند آن، هيچ يك فقط به خاطر لجاجت نبود بلكه به خاطر لجاجت و درخواست محال (هر دو) بود و فهم منصفانه آيات فوق، چنين معنايى را اقتضا مى‌كند.

و همان طور كه اشاره كرديم، در آيه ١٣٥ از سوره نساء، اهل كتاب از پيامبر (عليهما السلام) خواستند تا كتابى را از آسمان بر آنان نازل كند و با اين كه اين درخواست نشانه خيره سرى اهل كتاب بود، امّا صاعقه‌اى بر آنها فرود نيامد و فقط پيامبر به خاطر شدّت نادانى و حماقتشان از آنان روى گرداند. پيامبر با مشركان خيره سر قريش نيز همين گونه رفتار مى‌كرد تا به آيه:

... وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ‌؛[١]

«و از نادانان، رخ برتاب».

[١] - اعراف( ٧): ١٩٩.