ويژگى اين آيه اين است كه از آخرت سخن مى‌گويد؛ يعنى از شرايط زمانى اى كه اشاعره ادّعا مى‌كنند مؤمنان پروردگار جهانيان را مى‌بينند. گويا اين آيه نظر اشاعره را به طور آشكار و بى پرده رد مى‌كند و مى گويد: خداوند به پيدا و پنهان مخلوقاتش احاطه دارد، امّا هيچ يك از آفريدگانى كه در آن دادگاه عدالت پيشه و بزرگ الهى، حضور خواهند داشت و در پيشگاه ساحت مقدّس ربوبى خواهند ايستاد، به اين حاكم دادگر احاطه پيدا نخواهند كرد، هرچند حاكم و محكوم هر دو در آن دادگاه حضور دارند.

عبارت: لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًاً ظريف‌ترين و دقيق‌ترين بيان براى نفى ديدن خداوند در آن عرصه است. اگر اين بيان در اين آيه دليل بر نفى ديدن با چشم در روز قيامت نيست، پس كدام بيان مى‌تواند دليل برآن باشد؟ معناى ديدن با چشم اين است كه به شى‌ء مرئى، علم پيدا نكنيم به گونه‌اى كه شى‌ء مرئى نزد بيننده از نظر حسّى، معلوم باشد. آيه شريفه چنين علمى را قاطعانه نفى مى‌كند و از اين طريق ديدن با چشم در روز قيامت را رد مى‌كند.

ج- وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُواْ إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ* وَإِذْ