برخى نيز گفته‌اند: ما در دنيا خداوند را در خواب مى‌بينيم نه در بيدارى! آورده‌اند كه: رقبه بن مصقله گفته است: پروردگار را در خواب ديدم كه فرمود: جايگاه او (سليمان التيمى) را گرامى خواهم داشت؛ او چهل سال نماز صبح را با وضوى نماز عشا گزارد.

بسيارى از اين قول كه خداوند در دنيا ديده مى‌شود و ديگر اقوال، دورى جسته‌اند و گفته‌اند: خدا (فقط) در آخرت ديده مى‌شود.

آنان در اين مسأله اختلاف ديگرى نيز دارند. برخى گفته‌اند: جسمى محدود را كه در مكانى هست و در مكان ديگر نيست، در مقابل خود مى‌بينيم.

زهير الاثرى گفته است: ذات خداوند در همه جا وجود دارد، در حالى كه بر عرش خود استيلا يافته است و ما در آخرت، خداوند را بر عرش خود، بدون كيفيّت مى بينيم.

نيز گفته است: خداوند در روز قيامت، به مكانى مى‌آيد كه از او خالى نبوده است. او به آسمان دنيا فرود مى‌آيد، در حالى كه از او خالى نبوده است.

همچنين در اين كه آيا ديدن خداوند عزّوجلّ با چشم (همان) ادراك با چشم است، يا نه اختلاف دارند.