گرايش اوّل، قايل به امكان مشاهده حسّى در دنيا و آخرت است كه همان «مُجَسِّمه» هستند. اينان خداوند را داراى صفات و ويژگيهاى جسمى مخلوقات مى‌دانند. روشن است كه وقتى خدا را جسمى مانند ساير اجسام بدانند، به امكان ديدن او نيز اعتقاد دارند، همان گونه كه ساير اجسام چه در دنيا و چه در آخرت ديده مى‌شوند.

گرايش دوّم، راه ميانه را برگزيده است و ديدن در دنيا را ناممكن و ديدن در آخرت را با نفى كيفيّت، ممكن دانسته است. اهل سنّت يا پيروان مذاهب اربعه اين رأى را پذيرفته‌اند و تلاش كرده‌اند از تجسيم، رهايى پيدا كنند، ولى به امكان ديدن خداوند به اين صورت پايبند باشند.

گرايش سوّم، كه ديدن خدا در دنيا و آخرت را محال مى‌داند، نظر معتزله، اماميّه و ديگران است.

بنابراين، گرايش اوّل، تجسيم محض است. گرايش سوّم، خدا را كاملًا منزّه از هر گونه جسميّت مى‌داند. و گرايش دوّم بين اين دو است و بخشى از آرا هر كدام را گرفته است.

گفتنى است اين بحث كاملًا درباره ديدن با چشم است و سخن سرگشتگان عشق خداوند متعال درباره ديدن قلبى و وجدانى، بيرون از بحث ماست؛ مانند فرموده امام على (ع) كه: