مى‌گوييم: زيرا خداوند سبحان با موسى (ع) سخن گفت و آنان نيز شنيدند، وقتى كلام پرودگار را شنيدند، خواستند تا موسى ذات پروردگار را ببيند تا آنان نيز همراه او ببينند، همان گونه كه خداوند سخن خود را به موسى شنواند و آنان نيز با او شنيدند؛ بنابراين، درخواست آنان براساس يك مقايسه نادرست (بين شنيدن و ديدن) بود؛ از اين رو، موسى (ع) گفت: أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ‌.

از سوى ديگر، وقتى موسى (ع) با وجود منصب نبوّت و نزديكى ايشان به خداوند متعال، خواسته‌اش پذيرفته نشود و به او گفته شود: هرگز چنين نخواهد شد، درخواست ديگران به طريق اولى رد مى‌شود.

علاوه بر آن، پيامبر، پيشواى امّت خويش است و در هر امرى كه مورد خطاب قرارگيرد، يا او به كسى خطاب كند، بازگشت آن به امّت است. اين سخن موسى (ع) أَنْظُرْ إِلَيْكَ‌؛ به تو بنگرم- كه داراى معناى مقابله و رويارويى و نيز تشبيه و تجسيم محض است- نشانگر اين است كه: اين درخواست براى بيان پيشنهاد و خواسته قوم موسى (ع) بوده است. گوينده اين سخنان، برتر از آن است كه خداوند را قابل ديدن و در مقابل چشمها قرار دهد، چگونه ممكن است كسى كه در شناخت خداوند متعال از واصل بن عطاء، عمر بن‌