گفتيم كه معيار و ملاك در اين مسأله «ادلّه عقلى» است؛ زيرا ادلّه نقلى نمى‌تواند بيانگر امر محال باشد بلكه بايد به امر ممكن بپردازد و عقل است كه به ممكن، يا محال بودن يك امر، حكم مى‌كند. اگر عقل مثلًا حكم كند كه اجتماع نقيضين محال است، معقول نيست كه در كتاب و سنّت موردى پيدا كنيم كه بيانگر امكان اجتماع آن دو باشد. اگر هم كسى بگويد: چنين موردى وجود دارد، بايد به دنبال وجوهى غير از معناى ظاهرى- مانند كنايه و مجاز- كه مورد نظر قرآن و سنّت است، بگرديم.

آياتى كه مرتبط با بحث ما هستند دو دسته‌اند:

١- آياتى كه آشكارا مى‌گويد: ديدن با چشم محال است.

٢- آيات متشابهى كه ظاهرشان هر دو وجه مسأله را بر مى‌تابد. امّا اشاعره هر چقدر تلاش كنند نمى‌توانند اثبات كنند كه اين آيات متشابه منحصر در وجه مورد نظر آنان است و وجه ديگر را كاملًا نفى مى‌كند. به اين آيات، در مرحله دوّم از بحث با اشاعره اشاره كرديم، امّا آياتى كه صريحاً ديدن را نفى مى‌كنند عبارتند از:

الف: لَّا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ.[١]

[١] - انعام( ٦): ١٠٣.