«مسأله (امكان) ديدن خداوند» از مسائل مهمّ كلامى است كه از صدر اسلام تاكنون، با اقبال گسترده مسلمانان براى بحث و بررسى و رد وقبول آن، روبه رو شده است؛ چرا كه اين مسأله از يك سو، در امر توحيد، تأثير به سزايى دارد و از سوى ديگر، عقل بر روشن شدن آن پافشارى مى‌كند.

شايد به خاطر اهمّيّت مسأله در اين دو جهت بود كه تأثير افكار يهودى وفلسفى در اين مبحث، نمايان شدند و مسلمانان بر آن شدند تا با روشهاى مستدل و كافى، به بحث در اين مسأله بپردازند.

پژوهش حاضر، تلاشى است براى بررسى و تبيين اين مسأله و هدف ما رسيدن به حقيقتى است كه «عقل»، اثبات مى‌كند و «نقل»، به آن رهنمون مى‌شود.

قبل از اين كه وارد اصل بحث شويم، بايد به اين نكته اشاره كنيم كه مسأله «ديدن خداوند» با مسأله «تجسيم (جسم بودن خداوند)»

[١] - اين بحث به صورت گزيده و تلفيق شده از كتابهاى رؤية الله نوشته آية الله جعفر سبحانى وكتاب كلمة فى الرؤيه نوشته علّامه عبدالحسين شرف الدين وكتاب الملل والنحل از آية الله سبحانى وكتاب العقايد الاسلاميّه جلد دوّم، ارائه مى‌شود.