در پاسخ مى‌گوييم: روشن است كه مدح موجود در اين آيه تنها با عبارتهاى‌ لَّا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ بيان نشده بلكه هر دو ويژگى ياد شده در آيه با هم بيانگر مدح است. خداوند متعال در پرتو اين دو ويژگى، بر همه مخلوقاتش برترى دارد و سزاوارتر است كه خود را با اين برترى ستايش كند. اين نكته را در تبيين دلالت آيه بر امكان ناپذيرى ديدن نيز توضيح داديم.

علاوه بر آن كه ديدن خداوند متعال از آن جهت كه احاطه بر عظمت و جلال او غير ممكن است و مخلوقات از درك ذات او ناتوانند و از اين رو، صرف امكان ناپذيرى ديدن، سبب مدح و منشأ خود ستانى است؛ بنابراين، مقايسه خداوند حى و قيّوم، با معدوم و منزّه و ... قياس مع الفارق است كه فخررازى و پيروان او به اين نكته آگاهند.

گذشته از آن آيه:

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَم يَكُن لَّهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلَّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا.[١]

«و بگو: ستايش خداى را كه نه فرزندى گرفته و نه در جهان، شريكى دارد و نه خوار بوده كه (نياز به) دوستى داشته باشد و او را بسيار بزرگ شمار».

[١] - اسراء( ١٧): ١١١.