اعتقاد به اين نظريّه كه خداوند در روز قيامت، با چشم ديده مى‌شود، عقلًا و شرعاً درست نيست؛ زيرا مستلزم تجسيم و تشبيه است و اضافه كردن نفى كيفيّت به اين نظريّه، يك امر ظاهرى و صورى است كه اصل اشكال مزبور را حل نمى‌كند.

ادلّه‌اى را كه برديده شدن خداوند دلالت مى‌كند، مى‌توان به «ديدن قلبى» تفسير كرد كه هيچ اشكال عقلى يا شرعى در پى ندارد و بلكه با اصل ايمان سازگار است. انديشه «ديدن» و «تشبيه» از سوى يهود در تفكّر اسلامى وارد شده است و ظهور يك گرايش فكرى كه به ظواهر لفظى تمسّك مى‌كند و در مفاهيم و معانى نظرى آن تدبّر نمى‌كند نيز به پيدايش آن كمك نموده است.