٥- وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخَاشِعِينَ* الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَاقُو رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ‌.[٣]

«از شكيبايى و نماز يارى جوييد و به راستى اين (كار) گران است، مگر بر فروتنان؛ همان كسانى كه مى‌دانند با پرودگار خود ديدار خواهند كرد و به سوى او باز خواهند گشت».

اينها كلّ آياتى است كه اشاعره براى اثبات اين كه مؤمنان در آخرت، خداوند متعال را خواهند ديد، به آنها استدلال كرده‌اند.

اين آيات، عرصه بحث و جدل بين اشاعره و طرفداران تنزيه محض بوده‌است كه مى‌توان آن را به طور مفصّل در منابع كلامى و تفسيرى هر دو گرايش، يافت، به خصوص آيه اوّل كه مورد نقض و تأكيد گسترده‌اى از سوى دو گروه قرار گرفته‌است تا جايى كه اين‌

[١] - يونس( ١٠): ٢٦.

[٢] - ق( ٥٠): ٣٥.

[٣] - بقره( ٢): ٤٦- ٤٥.