١- بررسى امكان تفكيك بين ديده شدن و تجسيم كه ركن و زيربناى‌نظريّه اشاعره به شمار مى‌رود، اگر اين تفكيك به خودى خود از نظر عقل ممكن باشد، اشاعره براى اثبات مدّعاى خود، تنها به ادلّه نقلى اى نياز خواهند داشت كه ثابت كند قرآن از تحقّق اين امر ممكن از نظر عقل، در آخرت خبرداده است، امّا اگر اين تفكيك به خودى خود غير ممكن باشد و ناگزير، ديده شدن ملازم با جسم بودن باشد- آن گونه كه مُجَسِّمه و طرفداران تنزيه محض معتقدند- در اين صورت، گرايش دوّم (اشاعره) ملحق به گرايش اوّل؛ يعنى تشبيه و تجسيم مى‌شود و فرق بين آنها صورى و لفظى خواهد بود و بدين ترتيب، گرايش اشاعره اصالت نخواهد داشت و تنها دو گرايش در بحث ما مطرح خواهد بود: گرايش اوّل و گرايش سوّم؛ يعنى تجسيم محض و تنزيه محض و همه كسانى كه قايل به تنزيه محض نباشند، جزو مُجَسِّمه به شمار مى‌روند، هر چند خودشان نپذيرند و عدم كيفيّت را دستاويز قرار دهند.

اگر بحث به اين جا برسد، ديگر نيازى به بررسى ادلّه‌اى كه اشاعره بر ضدّ مُجَسِّمه آورده‌اند نيست؛ زيرا محكوم كردن و نكوهش مُجَسِّمه شامل خود آنان نيز- از اين نظر كه جزو مُجَسِّمه به حساب مى‌آيند- مى‌شود.

٢- طرح ادلّه اشاعره براى ديده شدن خداوند و بررسى آن در صورتى كه امكان تفكيك بين ديده شدن و جسم بودن در مرحله قبل‌