حضرت موسى (ع) از ميان آنان هفتاد مرد را براى ميعاد با پروردگارش برگزيد و آنان را به طور سينا آورد و از خداوند متعال خواست با او سخن بگويد تا كلام خداوند را به آنان بشنواند. خداوند متعال با او سخن گفت و آن مردان، كلام خدا را از جهتهاى شش گانه شنيدند؛ زيرا خداوند عزّوجلّ كلام خويش را در درختى پديد آورد و از آن به اطراف پخش نمود به طورى كه از هر جهت، آن را مى‌شنيدند.

آنان گفتند: ايمان نمى‌آوريم كه آنچه شنيديم، كلام خداوند متعال است مگر اين كه خدا را آشكار ببينيم! وقتى آنان اين سخن عظيم را به زبان آورند و تكبّر ورزيدند و سركشى كردند، خداوند صاعقه‌اى را برآنان فرو فرستاد تا آنان را به خاطر ستمى كه روا داشته بودند، فروگيرد و بدين ترتيب، آنان هلاك شدند.

موسى (ع) به پرودگارش عرضه داشت: پرودگارا! اگر وقتى كه نزد بنى اسرائيل برگشتم بگويند: تو آنان را با خود بردى و چون ادّعاى تو درباره نجوا كردن خدا با تو حقيقت نداشت، آنان را به قتل رساندى، در پاسخشان چه بگويم؟ پس خداوند متعال آنان را زنده گرداند و به همراه او فرستاد.