امّا طرفداران تنزيه محض، بر اين باورند كه تفكيك ديده شدن از جسميّت محال است و آنچه موجب ادراك اشياء «از آن جهت كه موجود هستند، مى‌شود، موجبِ ادراك آنها از آن جهت كه مكان‌مند و داراى حيّز هستند (نيز) مى‌گردد؛ زيرا «وجود» در اين بحث ويژگى و خصوصيّتى كه «مكان مندى و تحيّز» فاقد آن باشد، ندارد و «مكان مندى» نيز خصوصيّتى كه «وجود» فاقد آن باشد، ندارد، هر خصوصيّتى كه «وجود» دارد، «مكان مندى» نيز دارد و بالعكس.

همان طور كه توضيح داديم، اين سخن كه اشياء از آن جهت كه مكان‌مند هستند، ادراك مى‌شوند، صحيح است، امّا اين سخن كه اشياء از آن جهت كه موجود هستند، ادراك مى‌شوند، صحيح نيست».[١]

همان گونه كه قبلًا گفتيم، آنچه بيننده مى‌تواند ببيند، واجب و ضرورى است كه ببيند، اين قاعده اين قول را باطل مى‌كند، همچنين همان گونه كه قبلًا گفتيم، بيننده نمى‌تواند معنا (امور معنوى) را ببيند، اين مطلب نيز اين قول را باطل مى‌كند.

[١] - المغنى، عبدالجبّار معتزلى: ٤/ ٨٤.