به خدا سوگند! من مى‌دانم چگونه امام فخر رازى به اين فلسفه بافيها تن در داده و آنها را پذيرفته است، در حالى كه از ظاهر آيه: لَّا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ از معنايى كه به ذهن اهل لغت و عرف تبادر مى‌كند، بسيار به دور است، به طورى كه گويا او از زبان عربى و عرب‌ها فاصله داشته است و ظاهر و نصّ الفاظ را در مواردى كه با فلسفه‌هاى او مخالف باشد، حجّت نمى‌داند، چقدر سزاوار بود وى شأن امام بودن خود را از اين گونه مطالب بالاتر مى دانست.

ب- يَوْمَئِذٍ لا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلا* يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا.[١]

«در آن روز، شفاعت (به كسى) سود نبخشد، مگر كسى را كه (خداى) رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد. آنچه را كه آنان در پيش دارند و آنچه را كه پشت سرگذاشته‌اند، مى‌داند و حال آن كه ايشان به او دانشى ندارند».

[١] - طه( ٢٠): ١١٠- ١٠٩.