«عايشه و همه صحابه در تفسير آيه شريفه: وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى‌؛[١] و قطعاً بار ديگر هم او را ديده است، ضمير رَآهُ‌ را به جبرئيل بر مى‌گرداندند تا خدا را از ديده شدن منزّه داشته باشند».[٢]

همچنين نقل شده است:

«هنگامى كه عايشه شنيد شخصى مى‌گويد: محمّد (عليهما السلام) پروردگارش را ديده است، سه بار گفت: از آنچه گفتى مو بر بدنم راست شد؛ هر كس گمان كند محمّد (عليهما السلام) پروردگارش را ديده است، دروغ بزرگى به خداوند متعال بسته است».[٣]

شيخ سلامه قضاعى شاف- عى (متوفّاى ١٣٧٩ ه-. ق.) در ردّ كسانى كه ادّعا كرده‌اند علماى پيشين، قايل به ديدن خداوند در روز قيامت بوده‌اند، گفته است:

«اگر در جايى ببينيم كه بعضى ازگذشتگان گفته‌اند: معتقديم كه خداوند صورت دارد، امّا نه مانند ديگر صورتها، دست دارد، امّا نه‌

[١] - نجم( ٥٣): ١٣.

[٢] - الجواهر الحسان: ٣/ ٢٥٣.

[٣] - شرح اصول خمسه، قاضى عبدالجبّار: ٢٦٨، چاپ قاهره.