مستقلّى براى آن باشد. اگر- بنابر فرض- ظاهر يك دليل نقلى با اين نتيجه تعارض داشته باشد، آن دليل نقلى جزو متشابهات قرآن و سنّت به حساب مى‌آيد كه بايد طبق فرمان قرآن كريم به محكمات بازگردانده شود.

بنابراين، اگر انسان به آفريدگار حكيم اعتقاد داشته باشد و به اين نكته توجّه كند كه عقلًا ديدن او ممكن نيست، در اين صورت، درستى ادلّه نقلى متوقّف بر (حكم عقل در) مسأله ديدن خداوند مى‌شود و ديگر نمى‌توان به طور مستقل از عقل- كه ديدن را نا ممكن مى‌داند- براى اثبات (امكان) ديدن خداوند، به ادلّه نقلى از كتاب و سنّت استدلال كرد.

دلايل گرايش قايلان به تجسيم و ديدن خداوند

طرفداران اين گرايش، «مُجَسِّمه» هستند كه مى‌گويند: خداوند متعال جسمى مانند ساير اجسام، قابل ديدن و مشاهده شدن در دنيا و آخرت است! همچنين درباره خداوند قايل به تشبيه‌[١] و كيفيّت هستند.

[١] - تشبيه؛ يعنى خدا را مانند ساير مخلوقات دانستن و به عبارت ديگر، انتساب صفات انسانى به خداوند( م).