«و چون موسى به قوم خود گفت: اى قوم من! شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خود ستم كرديد، بس به درگاه آفريننده خود توبه كنيد و (خطاكاران) خودتان را به قتل برسانيد كه اين (كار) نزد آفريدگارتان براى شما بهتر است، پس (خدا) توبه شما را پذيرفت كه او توبه‌پذيرِ مهربان است و چون گفتيد: اى موسى! تا خدا را آشكارا نبينيم هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد، پس درحالى كه مى‌نگريستيد؛ صاعقه شما را فروگرفت».

از بين كسانى كه در اين زمينه سخن گفته‌اند، سيّد عبدالحسين شرف الدين- رضوان الله عليه است كه دلالت اين دو آيه بر مطلوب را به خوبى تبيين كرده و اعتراضاتى را كه برآن وارد شده به خوبى پاسخ گفته است؛ از اين رو، جا دارد كلام او را در اين جا نقل كنيم:

اين دو آيه- همان طوركه آنها را با هم آورديم- به يكديگر متّصلاند و هر چند دليل براى مقصود ما يعنى امكان ناپذيرى ديدن، آيه دوّم است، امّا آيه اوّل را نيز ذكر كرديم؛ زيرا وجه استدلال به آيه دوّم را روشن مى‌كند؛ به اين ترتيب كه: آيه اوّل تصريح مى‌كند كسانى كه‌

[١] - بقره( ٢): ٥٥- ٥٤.