گوساله را به پرستش گرفتند بايد با كشتن يكديگر مجازات شوند و آيه دوّم تصريح مى‌كند مجازات كسانى كه ديدن خداوند به طور آشكارا خواستار شدند اين بود كه صاعقه آنان را فروگرفت، در حالى كه مى‌نگريستد.

اين بيان به تنهايى براى ما يقين مى‌آورد كه اين دو جرم، از جهت كفر برابرند؛ زيرا از جهت مجازاتى كه از سوى خداوند فرمانرواى عادل براى آنان قرارداده شد، برابر بودند. اين مطلب محكم‌ترين و روشن‌ترين دليل براى محال بودن ديدن و لزوم ردّ قايلين به آن است و اگر بعد از اتمام حجّت درباره محال بودن ديدن، باز از روى عناد و خيره سرى، بر قول خود پافشارى كردند، بنابر همين دليل، كفر آنان حتمى است؛ همان گونه كه درباره قوم موسى (ع) رخ داد، هنگامى كه آنان از حضرت موسى (ع) درخواست كردند تا خداوند را مشاهده كنند، او آنان را از محال بودن اين امر آگاه كرد، امّا آنان اصرار ورزيدند و در سركشى خود پافشارى كردند، حضرت موسى (ع) به آنان اعلام كرد كه ديدن خداوند مستلزم مكان مندى، كيفيّت پذيرى و امكان اشاره به اوست، در حالى كه خداوند متعال از اين امور منزّه است، همچنين توضيح داد كه هركس ديدن خداوند عزّوجلّ را ممكن بشمارد، او را نشناخته و جزو اجسام و اعراض قرار داده است، امّا باز از روى عناد و لجاجت، نافرمانى و بر درخواست خود پافشارى كردند و بدين ترتيب، همچون پرستش كنندگان گوساله (سامرى) شدند و از اين رو، صاعقه به فرمان خداوند،