از اميرالمؤمنين على (ع) پرسيدند: آيا هنگام عبادت، پرودگارت را ديده‌اى؟ فرمود: واى بر تو! چشمها با ديدن، او را درك نمى‌كنند بلكه قلبها با حقيقت ايمان او را مى بينند.[١]

امام حسين (ع) فرموده است: چگونه من به اشيايى كه در وجود

خود محتاج به تو هستند، بر وجود تو استدلال كنم؟ آيا موجودات غير از تو، ظهورى دارند كه در تو نباشد تا آن ظهور، سبب پيدايى و ظهور تو شود؟ تو كى از نظر پنهانى تا به دليل و برهان محتاج باشى؟ و كى از ما دور شده‌اى تا آثار و مخلوقات، ما را به تو نزديك سازند؟ كور باد چشمى كه تو را نمى بيند، با آن كه تو هميشه مراقب و همنشين او هستى. در زيان باد بنده‌اى كه بهره‌اى از عشق و محبّت نيافته است .... خود را به همه اشياء شناساندى، پس هيچ چيز به تو جاهل نيست و تويى كه در همه موجودات، تجلّى كردى و خود را به من نشان دادى (تا به چشم قلب) تو را در هر چيز آشكارا ديدم، تويى كه بر هر چيز پيدايى.[٢]

و نمونه‌هاى ديگرى كه از ائمّه رسيده و بيش از حدّ شمارش است».[٣]

[١] - اصول كافى: ج ١/ باب ابطال الرؤية؛ الوافى: ١/ ٦٩/ باب الرؤية.

[٢] - مفاتيح الجنان، دعاى عرفه، ترجمه الهى قمشه‌اى.

[٣] - جامع السعادات: ٣/ ١٦٨- ١٦٦.