عارفان و اولياى الهى، خداوند را در همه حالات و خلوت گزينيهاى خود در دنيا مشاهده مى‌كنند، هر چند آنچه در آخرت رخ مى‌دهد- به حسب بيشتر بودن صفاى نفس و پاكى و رهايى آن از دلبستگيهاى دنيوى- روشن‌تر و آشكارتر است. اين مطلب از سوى امامان راستين و آگاه به اسرار نبوّت، تأييد شده است.

مرحوم محمّد بن يعقوب كلينى و شيخ صدوق محمّد بن على بن بابويه- رحمة الله عليهما- با سندى صحيح نقل كرده‌اند كه از امام صادق (ع) از آنچه درباره ديدن خداوند گفته مى‌شود، سؤال كردند، فرمود: در خورشيد، يك هفتادم (يك جزء از هفتاد جزء) نور كرسى است و كرسى، يك هفتادم نور عرش است و عرش، يك هفتادم نور حجاب است و حجاب، يك هفتادم نور ستر است، اگر آنها راست مى‌گويند به نور خورشيد بدون اين كه ابرى در برابر آن باشد، چشم بدوزند.

از احمد بن اسحاق نيز روايت كرده‌اند كه: نامه‌اى به امام حسن عسكرى نوشتم و درباره ديدن خداوند و اختلافاتى كه در اين زمينه هست، سؤال كردم، امام (ع) در پاسخ نوشت: تا زمانى كه بين بيننده وشى‌ء مرئى، هوائى نباشد كه ديده در آن نفوذ كند، بينايى محقّق‌