مثل ديگر دستها، نبايد فكر كنيم منظور آنان اين است كه ذات والاى خداوند به اجزا و بخشها تقسيم مى‌شود و يك جزء آن دست و جزء ديگر صورت است، امّا شبيه دست و صورت مخلوقات نيست.

علماى گذشته از اين طرز تفكّر كه در واقع همان تشبيه است به دور بوده‌اند و منظور آنان از اين سخنان اين بوده كه واژه وجه (صورت) و يد (دست) در معنا و صفتى كه شايسته ذات والاى خداوند است- مانند عظمت و قدرت- به كار رفته است، امّا آنان به خاطر بيم از فرو افتادن در اين حريم مقدّس، از تعيين اين صفت پرهيز كرده‌اند (با اين وجود) مُجَسِّمه از اين گونه عبارتها سوء استفاده كرده‌اند و عامّه مردم را گمراه كرده و افراد ساده لوح را فريب داده‌اند و آن عبارتها را به معناى جزء داشتن خداوند گرفته‌اند و بدين ترتيب، در ورطه تجسيم و تشبيه افتاده‌اند، هرچند از اسم آن بيزارى و دورى جسته‌اند، امّا سخنان ساختگى و دروغين آنان، بر عالمان سر شناس و حكيمان تيز بين و زيرك پوشيده نيست».[١]

اين گونه مطالب ما را بر آن مى‌دارد تا به جستجوى عواملى كه باعث پيدايش نظريّه ديده شدن خداوند در جامعه اسلامى گرديده‌

[١] - بحوث فى الملل والنحل: ٤/ ١٢١- ١٢٠، به نقل از فرقان القرآن، قضاعى: ٨٠.