آنان به موسى (ع) گفتند: تو اگر از خدا بخواهى كه خودش را به تو نشان دهد تا او را ببينى، مى‌پذيرد و (در اين صورت) تو ما را از چگونگى او آگاه مى‌كنى و بدين ترتيب ما خدا را آن چنان كه بايد مى‌شناسيم.

موسى (ع) فرمود: اى قوم! خداوند با چشم ديده نمى‌شود و كيفيّت ندارد. او به وسيله نشانه‌ها و علامتهايش شناخته مى‌شود.

گفتند: ايمان نمى‌آوريم، مگر اين كه (اين امر را) از خدا درخواست نمايى.

حضرت موسى (ع) گفت: پروردگارا! تو سخن بنى اسرائيل را شنيدى و به صلاح آنان داناترى. خداوند (جلّ جلاله) به او وحى كرد: اى موسى! آنچه گفتند از من درخواست كن، من تو را به نادانى آنان بازخواست نمى‌كنم. اين جا بود كه موسى (ع) گفت: پروردگارا! خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم. فرمود: هرگز مرا نخواهى ديد لكن به كوه بنگر، پس اگر بر جاى خود قرار گرفت، به زودى مرا خواهى ديد، پس چون پروردگارش (با يكى از نشانه‌هاى خود) به كوه جلوه نمود، آن را ريز ريز ساخت و موسى بيهوش بر زمين افتاد و چون به خود آمد گفت: تو منزّهى! به درگاهت توبه كردم (يعنى از نادانى قوم خود روگرداندم و به شناخت خودم، از تو بازگشتم) و من نخستين مؤمنانم (به اين كه تو ديده نمى‌شوى).