عام است و همه افراد جمعِ داراى الف و لام كه در سياق نفى قرار دارد را شامل مى‌شود، همان طور كه در «لا يحب الله المفسدين‌؛ خداوند فسادگران را دوست ندارد»، «لا يكره المصلحين‌؛ از اصلاح پيشگان بيزار نيست»، «لا ينسي من فضله المحسنين‌؛ نيكوكاران را از فضل خود بى بهره نمى‌سازد» و نمونه‌هاى ديگر نيز اين گونه است.

وجه چهارم: خداوند متعال با چشم ديده نمى‌شود بلكه با حسّ ششمى كه خداوند متعال در روز قيامت مى‌آفريند، ديده مى‌شود كه آيه: لَاتُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ بيانگر آن است؛ زيرا نفى ادراك خداوند را مختص به چشم دانسته است و اختصاص دادن يك حكم به يك شى‌ء، نشانه اين است كه وضعيّت در غير آن شى‌ء، به خلاف آن حكم است؛ بنابراين، لازم است كه ديدن خدا با غير چشم، امكان‌پذير باشد و چون با ساير حواس موجود در اين دنيا نمى‌توان خدا را ديد، ثابت مى‌شود كه خداوند متعال حسّ ششمى مى‌آفريند كه ديدن خداوند با آن تحقّق مى‌يابد.

سپس مى‌گويد: مى توان براى اثبات اين كه مؤمنان در قيامت خدا را مى‌بينند، بر اين چهار وجه كه از آيه به دست مى‌آيد، استناد كرد ...

امام فخر رازى در بيان وجه چهارم، نظر ما را پذيرفته و گفته است: