در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٤ - ادله عقلى بر محال بودن ديدن خداوند

« (به او مى‌گويند:) واقعاً از اين (حال) سخت در غفلت بودى (ولى) ما پرده‌ات را (از جلوى چشمانت) برداشتيم و ديده ات امروز تيز است».

امير المؤمنين (ع) نيز فرموده است:

«لو كشف لي الغطاء ما ازددت يقيناً». ([١]

) «اگر پرده‌ها از مقابل (چشمان) من كنار رود، چيزى به يقين من افزوده نمى‌شود».

زيرا بينش قلبى امام- حتّى در اين دنيا- تيز و نيرومند بود و همه حقايق ماورايى در برابر بصيرت و بينش ايشان آشكار و نمايان بود به گونه‌اى كه با روشن شدن امور در آخرت، چيزى بر آن افزوده نخواهد شد. اين حقيقت به وسيله بينش قلبى عميق آشكار مى‌شود، نه به واسطه حسّ بينايى جديد؛ زيرا چشم از ادراك غيب ناتوان است و غيب نيز به مرتبه مادّه تنزّل نمى‌يابد و (از سويى) مقتضاى كمال آخرت اين است كه انسان به مرتبه اى بالاتر و كاملتر برسد به طورى كه حقايق ماورايى در برابر ديدگان او آشكار گردد، نه اين كه عالم ماوراى مادّه به سطح عالم مادّى تنزّل پيدا كند تا با چشم عادى درك شود.

[١] - المناقب، ابن شهرآشوب: ٢/ ٣٨؛ ارشاد القلوب: ٢/ ١٤.