وى به درستى به اين امر اعتراف كرده و آن را جزو مسلّمات دانسته و با اطمينان خاطر آن را پذيرفته است و بدين ترتيب، همه آنچه در سه وجه قبل بنا نموده بود، ويران كرده و اعتراف كرده است كه آن سه وجه ساختگى و به دور از حقيقت بوده است.

امّا اين ادّعا كه خداوند در روز قيامت با حسّ ششم ديده مى‌شود، خارج از محلّ نزاع در بحث ماست، علاوه بر اين كه چنين ادّعايى هيچ دليلى ندارد جز آنچه فخر رازى از خود ساخته و گفته است آيه: لَاتُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ دلالت مى‌كند كه نفى ادراك خدا مختص به چشم است و اختصاص دادن حكم به يك شى‌ء بيانگر اين است كه وضعيّت غير آن شى‌ء، برخلاف آن حكم است.

بطلان اين دليل بى اساس، امرى روشن است؛ زيرا در آيه: لَاتُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ چنين اختصاصى وجود ندارد و همچنان كه در امثال آن از جمله: «ما كلّمته بفمى؛ با دهانم با او سخن نگفتم»، «لا شممت عرفه بأنفى؛ عطر او را با بينى ام استشمام نكردم» و «لا وطأت برجلى ارضه؛ پا در زمين او نگذاشتم» نيز چنين اختصاصى وجود ندارد، پس همان گونه كه عبارت: «به زمين او قدم نگذاشتم» به اين معنا نيست كه با غير پا وارد زمين او شده است، به همين‌