و آيات و رواياتى از اين قبيل، اين سخن را درست نقض مى‌كنند؛ چرا كه حمد و ستايش در اين آيه مبتنى بر فرزند نداشتن و شريك نگرفتن و از روى خوارى، نياز به دوست نداشتن است. با وجود اين كه همه اين امور، ذاتاً محال و غير ممكن است، آيا فخر رازى مى‌تواند بگويد كه اين ستايش، بى جا و بى معناست؟ يا قايل شود كه داشتن فرزند و شريك و دوست، ذاتاً ممكن است؟ نه، هرگز هيچ يك از اين دو مطلب را به زبان نمى‌آورد.

وجه دوّم: خداوند متعال خودش را درك مى‌كند؛ زيرا در آيه شريفه آمده‌است: لَّا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ (اوست كه ديدگان را در مى‌يابد) كه از آن بر مى‌آيد، ديدن خداوند براى خود خداوند امكان پذيراست و بنابراين، مؤمنان در روز قيامت، ضرورتاً خدا را مى‌بينند؛ زيرا مسلمانان در اين مسأله بر دو دسته‌اند و دسته سوّمى وجود ندارد؛ دسته‌اى قايلند ديدن ممكن است و در روز قيامت مؤمنان خدا را مى‌بينند و دسته ديگر قايلند هيچ كس خدا را نمى‌بيند و ديدن او امكان پذير نيست و هيچ كس نگفته است كه «ديدن خداوند به خودى خود ممكن است، امّا هيچ كس جز خود خداوند كنه ذاتش را درك نمى‌كند» از اين رو، اين قول بنابر اجماع مركّب، باطل است.

در پاسخ بايد گفت: فخر رازى در اين مورد كاملًا از محلّ بحث خارج شده؛ زيرا بحث در اين است كه آيا غير خداوند مى تواند حقيقت ذات خداوند را دريابد؟ هيچ كس در اين كه خداوند، حقيقت ذات خود