است و تنها خودش اين ويژگيها را دارد كه مى‌بيند، امّا ديده نمى‌شود و با اين دو ويژگى، خودش را ستوده است همان گونه كه به عبارتهاى: ... يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ ...[١]؛ «غذا (روزى) مى‌دهد و غذا داده نمى‌شود» و: ... يُجِيرُ وَلا يُجَارُ عَلَيْهِ ...[٢]؛ «پناه مى دهد و پناه داده نمى‌شود»، خود را ستوده است.

در تفسير اين آيه كافى است روايتى را كه عيّاشى نقل كرده بياوريم:

فضل بن سهل؛ ذو الرئاستين از امام رضا (ع) درباره مسأله ديدن خداوند كه مردم در آن اختلاف دارند، سؤال كرد، امام فرمود: هركس خدا را برخلاف اوصافى كه براى خود بيان كرده است، توصيف كند، دروغ بزرگى را به خداوند نسبت داده است:

لَّا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ.[٣]

سپس فرمود: اوهام نمى‌توانند به او دست يابند و كيفيّت او را درك كنند.

[١] - انعام( ٦): ١٤.

[٢] - مؤمنون( ٢٣): ٨٨.

[٣] - انعام( ٦): ١٠٢.