سيّد عبد الحسين شرف الدين، استدلال به اين آيه را به خوبى توضيح داده و به سخنانى كه در ردّ آن گفته شده نيز به خوبى پاسخ داده است؛ از اين رو، جا دارد كلام او را- با حذف حاشيه‌ها- نقل كنيم.

ايشان مى‌گويد:

هرگاه ادراك به همراه چشم مطرح شود، از آن ديدن با چشم فهميده مى‌شود و همان گونه كه اگر همراه با گوش مطرح شود و گفته شود آن را با گوشم درك كردم، از آن شنيدن فهميده مى‌شود و به همين ترتيب، وقتى ادراك به يكى از حواس اضافه شود، به معناى همان نقشى است كه آن حس ايفا مى‌كند، پس آن را با دهانم درك كردم؛ يعنى مزّه آن را چشيدم و آن را با بينى خود درك كردم؛ يعنى بوى آن را استشمام كردم.

اين آيه شريفه بيانگر آن است كه خداوند متعال به واسطه دو ويژگى مطرح شده در آيه بر تمام موجودات برترى دارد؛ زيرا برخى اشياء هم مى‌بينند و هم ديده مى‌شوند؛ مانند انسانهاى زنده، برخى ديده مى‌شوند، امّا نمى‌بينند مانند جمادت و اعراض قابل ديدن و برخى نه مى‌بينند و نه ديده مى‌شوند؛ مانند اعراضى كه قابل ديدن نيست. خداوند متعال همه اين اشياء را آفريده و بر آنها برترى يافته‌