خلاصه امر اين كه: بزرگ و خطير شمردن طلب ديدن و رد كردن آن و فرو فرستادن صاعقه بر درخواست كنندگان، حكم عقل به محال بودن ديدن خداوند عزّوجلّ را تأييد مى‌كند.

فخر رازى در ردّ اين دلايل، پاسخى ذكر كرده است كه سزاوار بود شأن خود را از ارائه چنين جوابى، برتر بداند.

وى گفته است:

از چند جهت مى‌توان به اين مسائل پاسخ گفت:

اوّل: ديدن خداوند، فقط در آخرت تحقّق مى‌يابد؛ بنابراين، طلب كردن آن در دنيا امرى زشت و درخور نكوهش است.

رد اين پاسخ: اگر اشاعره اين قول فخر رازى را كه ديدن خداوند تنها در آخرت تحقّق مى‌يابد، بپذيرند، امّا قبول نمى‌كنند كه درخواست آن در دنيا سزاوار سرزنش باشد بلكه صرف نادانى است كه در اثر آن، گناهى به وجود نمى‌آيد تا ظلم، استكبار و سركشى ناميده شود و همچنين موجب مجازات با صاعقه يا هر عذاب ديگرى نمى‌گردد.

دوّم: حكم خداوند متعال اين است كه: هنگامى كه بنده، خداوند را مى‌بيند، تكليف از او برداشته شود؛ بنابراين، طلب ديدن خداوند (در واقع) طلب برداشته شدن تكليف است.

ردّ اين پاسخ: در كدام آيه از قرآن، يا كدام بخش از سنّت، اين حكم آمده؟ و چه كسى از آن خبر داده است؟ آيا چيزى غير از تحريف و جعل است؟