كرده هيچ شك و ترديدى راه نيافته است. خداوند عزّوجلّ نورى را از غير شى‌ء (عدم) پديد آورد، سپس تاريكى را از آن آفريد و مى‌توانست تاريكى را (نيز) از غير شى‌ء بيافريند همان گونه كه نور را از غير شى‌ء آفريد، سپس از آن تاريكى، نورى (ديگر) آفريد و از آن نور، ياقوتى آفريد و به آن غلظت داد مانند غلظت هفت آسمان وهفت زمين. آنگاه ياقوت را بر افروخت كه در اثر هيبت خداوند، ذوب شد و آبى خروشان گرديد و تا روز قيامت نيز همواره خروشان است، سپس عرش را از نور خود آفريد و آن را بر روى آب قرارداد. عرش ده هزار زبان دارد كه هريك به ده هزار لغت، خداوند را تسبيح مى‌كند و هيچ لغتى به لغت ديگر شبيه نيست. عرش بر روى آب قرار داشت و در اطراف آن حجابهايى از مه بود كه در قرآن نيز آمده است:

... وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاء لِيَبْلُوَكُمْ ....[١]

«عرش او بر آب بود تا شما را بيازمايد».

اى كعب! واى بر تو! كسى كه به گفته تو درياها يك آب دهان انداختنِ اوست، بزرگتر از آن است كه صخره بيت المقدّس، يا هوايى كه گفتى در آن فرو آمده او را در برگيرد.

[١] - هود( ١١): ٧.