«ستايش خداوندى را سزاست كه حواس پنجگانه او را درك نكنند و مكانها او را در برنگيرند، ديدگان او را ننگرند ... نشانه‌هاى خلقت به او گواهى مى‌دهند، امّا نه به حضور مادّى، فكرها و انديشه‌ها بر ذات او احاطه ندارند».[٢]

در خطبه ديگرى فرموده است:

«كسى كه كيفيّتى براى خدا قايل شود، يگانگى او را انكار كرده و آن كس كه همانندى براى او قرار دهد، به حقيقت خدا نرسيده است. كسى كه خدا را به چيزى تشبيه كند، به مقصد نرسد، آن كس كه به او اشاره كند، يا اورا در وهم آوَرَد، خدا را بى نياز ندانسته است ... خدا از مشاهده چشمها برتر و والاتراست».[٣]

اين گونه عبارتها از حضرت على (ع) در نهج البلاغه و دعاهايى كه از ايشان رسيده بسيار است.

[١] - نهج البلاغه: خطبه ٨٧.

[٢] - نهج البلاغه: خطبه ١٧٨.

[٣] - نهج البلاغه: خطبه ١٧٩.