١٨٤٤- زوجه دائمى كه نُه سال او تمام شده و يائسه نيست- يعنى بين سن نُه سالگى و يائسگى مى‌باشد- اگر شوهرش با او نزديكى نموده و سپس طلاقش دهد، پس از طلاق بايد عده نگه دارد و عده او سه پاكى است؛ يعنى پس از آنكه زن را بعد از پاك شدن از حيض، طلاق داد و هنوز در پاكى به سر مى‌برد، بايد صبر كند تا دو بار حيض ببيند و پاك شود و همين كه حيض سوم را ديد از عده خارج شده و مى‌تواند شوهر كند.

١٨٤٥- زنى كه حيض نمى‌بيند اگر در سن زنهايى باشد كه حيض مى‌بينند، چنانچه شوهرش او را طلاق دهد، بايد بعد از طلاق تا سه ماه قمرى عده نگهدارد.

١٨٤٦- پايان عده زن حامله، به دنيا آمدن يا سقط فرزندش است، هرچند مضغه يا علقه باشد، پس اگر مثلًا زن باردارى را شوهرش طلاق دهد و پس از چند ساعت سقط جنين كند يا بچه‌اش به دنيا آيد عده‌اش تمام مى‌شود؛ ولى اگر از زنا حامله باشد، بايد سه پاكى يا سه ماه از زمان طلاق عدّه نگهدارد مانند عدّه غير حامله زيرا وضع حمل از زنا اثرى در عده ندارد.

١٨٤٧- زنى كه به عقد موقت درآمده، اگر شوهرش با او نزديكى كرده و مدت عقد موقت او به پايان رسيده و يا شوهر ادامه مدت را به او بخشيده باشد، بايد به ترتيب زير عدّه نگهدارد: الف- چنانچه حيض مى‌بيند، بنابر احتياط واجب بايد به مقدار دو حيض كامل عده نگه دارد؛ و اگر در اثناء حيض شوهر مدّت را ببخشد يا مدّت منقضى شود، بقيّه اين حيض از دو حيض حساب نمى‌شود، ب- اگر حيض نمى‌بيند، بايد تا چهل و پنج روز عده نگه دارد، ج- اگر حامله باشد پايان عده‌اش به دنيا آمدن يا سقط شدن فرزند اوست.

١٨٤٨- زنى كه شوهرش از دنيا رفته، بايد به ترتيب زير عده وفات نگهدارد: الف- اگر حامله باشد، تا هنگام زايمان عدّه نگهدارد؛ ولى اگر پيش از چهار ماه و ده روز زايمان كند، بايد تا چهار ماه و ده روز از مرگ شوهرش صبر كند، ب- اگر حامله نباشد، بايد تا چهار ماه و ده روز عدّه نگهدارد و از شوهر كردن خوددارى نمايد؛ خواه شوهرش با او نزديكى كرده باشد يا نه، ازدواج او دائم باشد يا موقت، صغيره باشد يا نه، بلكه اگر زن يائسه باشد نيز بايد عده وفات نگهدارد.